Tης Τασουλας Καραϊσκακη
Συνέβη στον Άγιο Γεώργιο Γρεβενών. Προκειμένου να μη μείνει χωρίς κοινοτικό φωτισμό η περιοχή, οι κάτοικοί της αποφάσισαν να πληρώνουν οι ίδιοι το ρεύμα. Όπως ανέφερε τοπικό μέσο ενημέρωσης, πριν από λίγες ημέρες αντιδήμαρχος του δήμου επισκέφθηκε το χωριό και ενημέρωσε τους υπευθύνους ότι, λόγω έλλειψης πόρων, θα προχωρούσαν σε αποσύνδεση των φανοστατών.
Η είδηση προκάλεσε αναστάτωση στους κατοίκους του Αγίου Γεωργίου, οι οποίοι αποφάσισαν να δράσουν. Την ερχόμενη Κυριακή θα βγάλουν δίσκο στην εκκλησία για να συγκεντρώσουν, με τη μικρή ή μεγαλύτερη συμμετοχή του καθενός, το ποσό που απαιτείται ώστε να παραμείνουν οι δρόμοι τους φωτισμένοι.
Κάτι παρόμοιο είχε συμβεί προ καιρού σε γειτονιά του Πειραιά που είχε να δει οδοκαθαριστή μήνες, λόγω μειωμένου δημοτικού προσωπικού. Πήραν οι κάτοικοι σκούπες και φαράσια και ευπρέπισαν την περιοχή. Σύνηθες σε φτωχούς μεσογειακούς δήμους. Σε χωριό της Πορτογαλίας οι δημότες σε μόνιμη βάση αναλαμβάνουν, κυκλικά, με αυτοδιαχειριζόμενα συνεργεία, την καθαριότητα των κοινόχρηστων χώρων.
Περισσότερο ηχηρό παράδειγμα συνεργασίας μεταξύ των δημοτών αποτελεί η Μαριναλέντα, μια κωμόπολη 2.700 κατοίκων στην καρδιά της Ανδαλουσίας. Εκεί δεν υπάρχει ούτε ένας άνεργος, δεν υπάρχει αστυνομία, όλοι οι εργαζόμενοι στον τοπικό συνεταιρισμό πληρώνονται το ίδιο, 1.200 ευρώ, όλα τα ενοίκια είναι 15 ευρώ τον μήνα, μια θέση στον παιδικό σταθμό με πλήρη σίτιση κοστίζει 12 ευρώ τον μήνα, οι κατοικίες μπορούν μόνο να κληρονομηθούν, όχι να πουληθούν. Ολα άρχισαν το 1986, όταν η κωμόπολη, με πρωτεργάτη τον δήμαρχο της Χουάν Μανουέλ Σαντιάγο Κορντίγιο, ύστερα από αγώνες 12 ετών, κατάφερε να της παραχωρηθεί έκταση 12.000 στρεμμάτων, που καλλιέργησαν συνεταιριστικά. Τα κέρδη του συνεταιρισμού δεν μοιράζονται, αλλά επενδύονται για να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Ολες οι κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται συλλογικά.
Με την κρίση οι κοινωνίες αλλάζουν. Οι πολίτες αρχίζουν να βγαίνουν από το καβούκι του ατομικισμού, να εγκαταλείπουν το «εγώ» υπέρ του «εμείς», τη νοοτροπία ότι υπάρχει μόνον ο εαυτός τους, την πρακτική να παραμένουν απαθείς αναθυμιάζοντας αδιαφορία. Αρχίζουν να αποδέχονται με όλο και μεγαλύτερη θέρμη την ιδέα της συλλογικής προσπάθειας, της σύνταξης ενός κοινού ισολογισμού ζωής, της δικής τους προσφοράς στον άλλο αλλά και της αποδοχής βοήθειας από τους άλλους, τα αναπάντεχα αποτελέσματα κοινών πράξεων που ισοσκελίζουν κοινούς σκοπούς.
Η παλίρροια και η άμπωτη των αισθημάτων του ενός για τον άλλον, η αναγνώριση της ατομικής αυθυπαρξίας μέσα στην άρρητη σύζευξη αποτελούν νέα μικρά οράματα, που δίνουν διαφορετική κατεύθυνση στον τρόπο που ζούμε. Συμβάλλοντας σε μια άρδην μεταβολή των ηθών, προς ένα είδος σύμπλευσης, σύμπνοιας, σύγκλισης, αλληλοστήριξης, γιατί όχι ευσπλαχνίας, αδελφοσύνης. Πάνω σ’ αυτόν τον ταπεινό απλό στόχο και στους πρώτους καρπούς της κλιμακούμενης δυναμικής θα μπορούσε ίσως να θεμελιωθεί, τις μέρες που έρχονται, η ζητούμενη νέα πολιτική φιλοσοφία.
Καθημερινή 24/5/2013
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου