Γιώργος Ζαμπέτας. 1925 – 1992.
Γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου του 1925 στην Αθήνα σε ένα χαμόσπιτο στο Μεταξουργείο.Από μικρός προσπαθούσε να είναι μέσα στα πράγματα.Τα πρωινά δούλευε σε κεραμιδάδικο και μετά σε δικηγορικό γραφείο και τα βράδια πήγαινε στο 4ο γυμνάσιο. Μόνο που αυτή τη διαδρομή την έκανε πλέον με τα πόδια, από το Αιγάλεω, που είχε μετακομίσει με την οικογένειά του.
Όποτε έβρισκε χρόνο, έπαιζε μπάλα με τους φίλους του, ή ταξιμάκια και μελωδίες με το μπουζούκι του. Το είχε αγοράσει από τον μπάρμπα Γιάννη, με δάνειο 10 λίρες που πήρε από το εργοστάσιο.
Ο πατέρας του, που σκόπευε να του χαρίσει το δικό του, μόλις είδε το καινούργιο μπουζούκι ενθουσιάστηκε και του πρότεινε να παίξουν ντουέτο. Αργότερα, ο νεαρός Γιώργος έφτιαξε το πρώτο συγκρότημα, με τον Μελιτζούρη και τον Γερανταλή στις κιθάρες και τον Αρώνη στο τραγούδι.
Αυτό ήταν.
Τις επόμενες δεκαετίες, το άστρο του έλαμψε και δημιούργησε εκπληκτικά τραγούδια, που έγραψαν ιστορία στο ελληνικό πεντάγραμμο.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’50 ο Ζαμπέτας γράφει τα πρώτα του γνήσια ρεμπέτικα τραγούδια με γνωστούς ερμηνευτές όπως οι Πρόδρομος Τσαουσάκης («Σαν σήμερα, σαν σήμερα...»), Στέλιος Καζαντζίδης («Βαθειά στη θάλασσα θα πέσω»), Μανώλης Καναρίδης («Όταν θα λάβεις αυτό το γράμμα»), Πόλυ Πάνου («Να πας να πεις στη μάνα μου») κ.α. Έκδηλο ήταν από τότε το ταλέντο και το εκπληκτικό του παίξιμο, ωστόσο ακόμη δεν είχε κατασταλάξει στο πασίγνωστο ιδιαίτερο στυλ, που τον καθιέρωσε σαν ένα μοναδικό «σώου-μαν» στο χώρο.
Την επόμενη δεκαετία, τα τραγούδια του γνωρίζουν τεράστια επιτυχία καθώς πραγματοποιεί εμφανίσεις στα σπουδαιότερα λαϊκά κέντρα διασκέδασης, ενώ ταξιδεύει στο εξωτερικό (Ευρώπη και Αμερική) και παράλληλα συμμετέχει σε περισσότερες από 100 ταινίες του ακμάζοντα εκείνο τον καιρό Ελληνικού Κινηματογράφου . Δημιουργίες του όπως «Τα δειλινά», «Τα ξημερώματα», «Δεν έχει δρόμο να διαβώ» κ.α. παραμείναν αξεπέραστες και τον κατατάσσουν στις υψηλότερες βαθμίδες του μουσικού στερεώματος.
Σύμφωνα και με δήλωση του Λευτέρη Παπαδόπουλου: «Ο Ζαμπέτας ως συνθέτης χωράει μέσα στην πρώτη δεκάδα των μεγάλων μορφών του ρεμπέτικου και λαϊκού μας τραγουδιού. Ως μπουζουκτσής ήταν ο καλύτερος, από την άποψη του προσωπικού ήχου, αλλά σαν σώου-μαν ήταν μοναδικός. Ένας καλλιτέχνης που αν είχε γεννηθεί στην Αμερική θα πρωταγωνιστούσε, πιθανότατα, στην παγκόσμια σκηνή!».
Χαρακτηριστική του ήθους του μεγάλου δημιουργού ήταν και η δήλωση του Δημήτρη Μητροπάνου, ο οποίος τον θεωρούσε δεύτερο πατέρα του: «ο Ζαμπέτας είναι ο μόνος άνθρωπος στο τραγούδι ο οποίος με βοήθησε χωρίς να περιμένει κάτι. Με όλους τους υπόλοιπους συνεργάτες μου κάτι πήρα και κάτι έδωσα».
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70, όταν τα ήθη αρχίζουν να αλλάζουν, ο Ζαμπέτας κάνει στροφή στη σάτιρα υπό μορφή σώου, με τις γνωστές του επιτυχίες «Ο Θανάσης», «Ο πενηντάρης», «Μάλιστα κύριε» κ.λ.π. να δημιουργούν και πάλι αίσθηση στο κοινό.
Το «σταλιά σταλιά» είναι ένα αγαπημένο τραγούδι του Ζαμπέτα, που γράφτηκε για την Αλίκη Βουγιουκλάκη, αλλά τελικά το είπε η Μαρινέλλα. Πρόκειται για μια διάσημη «καραμπόλα», που άνοιξε τον δρόμο στην πρωτόβγαλτη τότε τραγουδίστρια, μετά την κόντρα του λαϊκού συνθέτη με τη Βουγιουκλάκη, η οποία όταν άκουσε το τραγούδι, το απέρριψε. Η προσβολή για τον Ζαμπέτα ήταν μεγάλη και έσπευσε να το δώσει στην Κίτσα, όπως αποκαλούσε ο ίδιος τη νεαρή τότε Μαρινέλλα. Το πραγματικό της όνομα είναι Κυριακή Παπαδοπούλου. Το τραγούδι πρωτοκυκλοφόρησε σε δίσκο 45′ στροφών, στις 11 Μαρτίου 1968. Την ίδια χρονιά, συμπεριλήφθηκε στην κινηματογραφική ταινία «Ο Πιο Καλός Ο Μαθητής», σε σκηνοθεσία Κώστα Ανδρίτσου.
Πηγαίος, αθυρόστομος, χιουμορίστας, αλλά και μάγκας, αποκριθείς σε ερώτηση δημοσιογράφου για τη σχέση του με το χασίσι, απάντησε: «Αν έχω φουμάρει χασίσι; Λιβααααάδια. "Μάλιστα κύριε" (τίτλος τραγουδιού του Γ. Ζαμπέτα, με ερμηνεία δική του και στίχους του Αλέξανδρου Καγιάντα)»
Πηγή: βιογραφία «Μάλιστα κύριε Ζαμπέτα» του Κώστα Παπασπήλιου, Εμπειρία Εκδοτική, http://el.wikipedia.org/, http://www.sansimera.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου