Κάγκελα παντού για τον αόρατο εχθρό

Δεκάδες άνθρωποι στοιβαγμένοι για 22 ώρες την ημέρα σε κελιά που το μέγεθός τους δεν ξεπερνά αυτό ενός δυαριού, πολλοί από αυτούς άρρωστοι, σχεδόν όλοι τους με κατάθλιψη, έντονη υγρασία και δυσάρεστη μυρωδιά. Αυτή είναι η εικόνα που συναντά κανείς στα κέντρα κράτησης μεταναστών στο Βόρειο Εβρο. Ο Δημήτρης Ρουμπής, υπεύθυνος Τύπου του ελληνικού παραρτήματος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, έκανε ένα οδοιπορικό στο δημοσιογραφικό άβατο των κέντρων κράτησης μεταναστών.

«Μπαίνοντας στο Φυλάκιο, το μεγαλύτερο κέντρο κράτησης στον Βόρειο Έβρο, σοκάρομαι. Η άμυνα του καλομαθημένου οργανισμού μου αμέσως προσπαθεί να με προστατεύσει. Φαντάζομαι ότι βρίσκομαι σε σκηνικό από ταινία, κάτι σαν το δικό μας Εξπρές του Μεσονυκτίου. Οι συμβολισμοί είναι αναπόφευκτοι. Ένα κτήριο, σχεδόν στα σύνορα με τη Βουλγαρία και την Τουρκία, έχει μετατραπεί σε αποθήκη ανθρώπων, στοιβάζοντας κυριολεκτικά εκατοντάδες ψυχές. (...) Οι διπλές κουκέτες είναι τόσο συνωστισμένες που οι άνθρωποι δεν μπορούν καν να περπατήσουν στον ανύπαρκτο σχεδόν διάδρομο και αναγκάζονται να μετακινούνται από κρεβάτι σε κρεβάτι φτάνοντας μέχρι τα μπροστινά κάγκελα. Τους βλέπεις παντού. Κάποιοι κοιμούνται, ορισμένοι συζητούν, ένας προσεύχεται, εναποθέτοντας την τελευταία του ελπίδα στο Θεό» γράφει ο Δημήτρης Ρουμπής στο Popaganda.gr.

«Οι απόπειρες αυτοκτονίας πλέον δεν σοκάρουν κανέναν. Πριν λίγο καιρό δύο κρατούμενοι στο αντίστοιχο κέντρο κράτησης της Κομοτηνής, ισχυρίζονται πως είναι ανήλικοι αλλά κανείς από την Αστυνομία δεν τους δίνει σημασία, όπως άλλωστε κάνουν με όλα τα παιδιά, καθώς η παραδοχή της ηλικίας κάτω των 18 προϋποθέτει υποχρεώσεις για το κράτος και για τους όχι και τόσο ενθουσιώδεις δημόσιους λειτουργούς. (...). Οι δύο κρατούμενοι ανεβαίνουν στην ταράτσα των κτηρίων και απειλούν να πέσουν αν δεν τους ακούσουν. Η κίνησή τους δεν συγκινεί κανέναν. Η απελπισία, τους οδηγεί στο κενό. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον ήχο που κάνει το σώμα όταν προσκρούει στο έδαφος» μου λέει η Αλίκη, ψυχολόγος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα. «Ο ένας εκ των δύο έσπασε και τα δύο του πόδια. Το ένα πόδι δεν θα επανέλθει ποτέ», συνεχίζει ο υπεύθυνος Τύπου των Γιατρών Χωρίς Σύνορα.

Ανάλογη και η εικόνα και στο κέντρο κράτησης στην Κομοτηνή. «Η Νικολέτα που ταξιδέψαμε μαζί από την Αθήνα μού δίνει ανταπόκριση από το άλλο μεγάλο κέντρο κράτησης στην Κομοτηνή. Και για εκείνη η εμπειρία είναι πρωτόγνωρη, ξαφνική κι έντονα δυσάρεστη. Νιώθουμε το ίδιο. Σαν να έχουμε φάει χαστούκι από κάποιον φίλο. Ακούγεται σοκαρισμένη και θυμωμένη «Η κατάσταση είναι άθλια. Γενικά όλα είναι αυτοσχέδια. Αντί για πόρτες υπάρχουν κουβέρτες για να διατηρούν τη ζέστη. Την όποια ζέστη, καθώς δεν υπάρχει θέρμανση. Η υγρασία ποτίζει τα πάντα και κάνει το κλίμα βαρύ. Σε πιάνει στη μύτη από την πρώτη στιγμή. Μόνο κάτι στρώματα στον τοίχο υπάρχουν για να τη μαζεύουν. Ήταν ποτισμένα κι από τις δύο πλευρές. Στις πόρτες δεν υπάρχουν χερούλια, μόνο σχοινιά. Ο διάδρομος είναι σκοτεινός και βρώμικος. Από τους κάδους σκουπιδιών τρέχουν ζουμιά. Τα νερά βγαίνουν από τις τουαλέτες. Η αποχέτευση τρέχει με τις ακαθαρσίες του πάνω ορόφου να καταλήγουν στον κάτω. Ζεστό νερό υπάρχει για μισή ώρα το πολύ. Για όλες τις χρήσεις επαναχρησιμοποιούν παλιά μπουκάλια χλωρίνης. Μας ζήτησαν ένα ρολόι γιατί έχουν χάσει την αίσθηση του χρόνου. Το πιο σοκαριστικό όμως απ' όλα είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι στερούνται την ελευθερία τους για 18 μήνες χωρίς να έχουν κάνει τίποτα. Είναι αδιανόητο αυτό που συμβαίνει και με κάνει να ντρέπομαι. Το βράδυ οι περισσότεροι δεν μπορούν να κοιμηθούν».

Πηγή: Οδοιπορικό σοκ στο άβατο των κέντρων κράτησης μεταναστών στον Εβρο -Το εξευτελιστικό αποχετευτικό και τα κλουβιά με τις ανθρώπινες ψυχές [εικόνες] | Ειδήσεις και νέα με άποψη http://www.iefimerida.gr/node/149462#ixzz2xk0lWQST