Ο... «προσχηματικός» διάλογος για την Παιδεία και το σύνδρομο της Μονής Εσφιγμένου

To κλισέ: «O Εθνικός Διάλογος για την Παιδεία είναι προσχηματικός!». Αυτό ήταν το συμπέρασμα συνδικαλιστικών ομάδων και φορέων, πρυτάνεων και πολιτικών, ένθεν κακείθεν του φάσματος, πριν αρχίσει καν ο διάλογος. Γιατί είναι προσχηματικός;
Μα προφανώς μία κυβέρνηση που έχει υποταχθεί στα Μνημόνια δεν μπορεί να κάνει ουσιαστικό διάλογο. Επομένως κάνει διάλογο για να κρύψει τις εντολές του Μνημονίου, που θέλουν κλείσιμο σχολείων και σχολών, απολύσεις εκπαιδευτικών, ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης κλπ. Πέρασαν αρκετοί μήνες. Η κυβέρνηση αντί να κλείσει σχολεία, εγγυήθηκε τη λειτουργία τους, οργάνωσε γεύματα, μείωσε ελλείψεις. Αντί να απολύσει εκπαιδευτικούς ακύρωσε τις προηγούμενες απολύσεις και προχώρησε σε μαζική κάλυψη των κενών θέσεων, αντί να μειώσει το προσωπικό των ΑΕΙ ανακοίνωσε νέες θέσεις καθηγητών μέσα στο 2016. Αντί να μειώνει σταδιακά τους εισακτέους επιδεινώνοντας την ταξική φύση της παιδείας, συζητά να αφήσει ελεύθερη την πρόσβαση σε αυτά. Αντί να σκληραίνει τις πανελλήνιες εξετάσεις, προκειμένου να ρέει το χρήμα στην παραπαιδεία, συζητά την κατάργηση τους. Αντί να υποβαθμίσει την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση ώστε να μετατρέψει περισσότερα παιδιά σε «φθηνή εργατική δύναμη» προτείνει την καθιέρωση υποχρεωτικής 14χρονης εκπαίδευσης.

Διβάστε όλο το κείμενο από την Αυγή