Ε΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης . ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ ΣΟΦΙΑΣ ΧΡΗΣΤΙΔΟΥ.

 

Ε΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης                               Θεσσαλονίκη, 9/3/2026

προξένου Κορομηλά 51

e.elme.thess@gmail.com

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ ΣΟΦΙΑΣ ΧΡΗΣΤΙΔΟΥ

ΤΩΡΑ ΜΕΤΡΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

ΚΑΙ ΤΟΥ ΡΟΛΟΥ ΤΟΥ/ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΩΝ ΕΛΜΕ ΔΕΥΤΕΡΑ 16/3, 1.30μμ, ΔΔΕ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ

(Κηρύσσουμε μονόωρες και δίωρες στάσεις εργασίας 12μ. – 2μμ)

Το ΔΣ της Ε ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια  για τον πρόωρο θάνατο της συναδέλφισσας Σοφίας Χρηστίδου που κατέληξε στις 7/3 μετά από βαρύ εγκεφαλικό που υπέστη μία εβδομάδα πριν.

Συγκλονισμένη και ανάστατη παραμένει η εκπαιδευτική κοινότητα για το τραγικό αυτό γεγονός και το πλαίσιο εντός του οποίου συνέβη. Η δικαστική και υπηρεσιακή έρευνα οφείλουν να φωτίσουν τα πραγματικά γεγονότα, μακριά από κάθε προσπάθεια συγκάλυψης και μετάθεσης ευθυνών.

Αποκαλύπτεται πλέον και με τραγικό τρόπο η αβάσταχτη σχολική καθημερινότητα την οποία βιώνουν εκπαιδευτικοί και μαθητές! Το σχολείο είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας. Όταν η κοινωνία βιώνει κρίση, ανισότητες, απαξίωση αρχών και αξιών, έλλειψη ελπίδας για το μέλλον, όλα αυτά μεταφέρονται μέσα στο σχολείο.  Η αντιεκπαιδευτική πολιτική διάλυσης - ιδιωτικοποίησης  του δημόσιου σχολείου, η κοινωνική βαρβαρότητα, η βία και ο αυταρχισμός των κυβερνώντων, καθώς και η καλά σχεδιασμένη, συστηματική εκστρατεία συκοφάντησης και απαξίωσης των εκπαιδευτικών από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ διαμορφώνουν την καθημερινή λειτουργία του σχολείου. Απαξίωση οικονομική, επαγγελματική, επιστημονική που έχουν καταστήσει το επάγγελμα  του εκπαιδευτικού ως ένα  από τα πιο κακοπληρωμένα και επικίνδυνα επαγγέλματα. Η προσπάθεια επιβολής της αξιολόγησης έχει κάνει ακόμα πιο ασφυκτική την καθημερινότητα των εκπαιδευτικών με απειλές διώξεις, χτύπημα δικαιωμάτων.  Εκπαιδευτικοί συλλαμβάνονται και οδηγούνται με χειροπέδες στο αυτόφωρο μετά από μία καταγγελία, στοχοποιούνται  και ενοχοποιούνται για τα πάντα, χαρακτηρίζονται ως “τεμπέληδες”, διώκονται πειθαρχικά και παραπέμπονται σε ΕΔΕ επειδή κάποιος, έστω και ανώνυμος, έκανε καταγγελία, ενώ ΥΠΑΙΘΑ και κυβέρνηση  έχουν εξαπολύσει πογκρόμ διώξεων εναντίον εκπαιδευτικών ανά την Ελλάδα γιατί διεκδικούμε δημόσια δωρεάν παιδεία.

Σε ένα σχολείο που δεν εκφράζει τις ανάγκες και τις αγωνίες της νέας γενιάς, που μεγαλώνει με εικόνες και πρότυπα βίας, πολέμου και επιθετικότητας, βιώνει βαθιά απογοήτευση για το μέλλον, μέσα στο κλίμα του ανταγωνισμού και της βαθμοθηρίας που τους μετατρέπει σε άλογα κούρσας, η γνώση και η μαθησιακή διαδικασία απαξιώνεται, οι συλλογικές αξίες υποχωρούν. Η απάντηση της πολιτείας στις δυσκολίες της νεολαίας δεν είναι η παιδαγωγική στήριξη, αλλά ο αυταρχισμός και η ποινικοποίηση της μαθητικής ζωής. Το σχολείο βιώνεται από πολλούς μαθητές ως ξένο, αδιάφορο και εχθρικό.

Ταυτόχρονα υπονομεύονται συστηματικά βασικές δομές στήριξης του δημόσιου σχολείου και των μαθητών, ιδιαίτερα όσων αντιμετωπίζουν αυξημένα μαθησιακά, ψυχολογικά, κοινωνικά προβλήματα. Τμήματα ένταξης που υπολειτουργούν, παράλληλη στήριξη που δεν υπάρχει, εκπαιδευτικοί μετακινούμενοι σε πολλά σχολεία, χιλιάδες αναπληρωτές σε μόνιμη ανασφάλεια.  Σήμερα στα σχολεία δεν υπάρχουν όχι μόνο ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, βοηθητικό  προσωπικό κ.α., σε πολλές περιπτώσεις δεν υπάρχουν ούτε εκπαιδευτικοί  κι ας βρισκόμαστε προς το τέλος της χρονιάς.

Τα οξυμμένα κοινωνικά  προβλήματα, η κοινωνική κρίση, οι ανισότητες, μεταφέρονται μέσα στα σχολεία, ενώ το Υπουργείο στήνει πλατφόρμες καταγγελιών που στην πραγματικότητα στοχοποιούν εκπαιδευτικούς, αλλά και συγκεκριμένα παιδιά και τροφοδοτούν τον κοινωνικό κανιβαλισμό.  Οι εκπαιδευτικοί βιώνουν τη διάλυση του δημόσιου σχολείου και τη διαρκή στοχοποίηση, πίεση  και απειλές από τη διοίκηση, εργασιακή εξουθένωση, εχθρικότητα και απαξίωση και αυτό αναπαράγεται από γονείς και μαθητές. Μέσα σε ένα σχολείο που θέλουν να διαλύσουν με τις πολιτικές τους, εκπαιδευτικοί και μαθητές εμφανίζονται εναλλάξ ως θύματα και θύτες ο ένας του άλλου. Στην πραγματικότητα είναι και οι δύο θύματα της ίδιας αντιεκπαιδευτικής πολιτικής που προσπαθεί να αποποιηθεί την αποκλειστική ευθύνη για τα χρόνια προβλήματα της δημόσιας εκπαίδευσης. Οι εκπαιδευτικοί  προσπαθούν  μέσα στα σχολεία να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα με  παιδαγωγικό τρόπο, αλλά  με την όξυνση των κοινωνικών προβλημάτων το παιδαγωγικό κλίμα διαταράσσεται και μερικές φορές  οι εντάσεις κορυφώνονται.

Για τις συνθήκες και τα γεγονότα που οδήγησαν τη συνάδελφο Σοφία Χρηστίδου στο θάνατο γράφονται πολλά. Τα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν έχουν τεθεί. Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί μία κρίση σε καθεστώς έντασης και σύγκρουσης μέσα στο σχολείο; Ποια είναι η ευθύνη της υπηρεσίας που πρέπει να διασφαλίζει την ομαλή του λειτουργία, αλλά και την ασφάλεια μαθητών και εκπαιδευτικών; Ποιες ενέργειες έκανε η Διεύθυνση εκπαίδευσης για να υπάρχουν έγκαιρα τα απαραίτητα μέτρα στήριξης του σχολείου;  Έγιναν οι άμεσες αναγκαίες παρεμβάσεις, εγκαίρως για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα; Πώς έφτασε να παραπέμψει τη συνάδελφο σε ΕΔΕ  και σε υγειονομική επιτροπή, πρωτοφανή πρακτική, για να εξεταστεί αν μπορεί να παραμείνει στην εργασία της; Γνώριζε τα σοβαρά προβλήματα υγείας που ήδη αντιμετώπιζε; Συνεχίζονταν η ΕΔΕ, ενώ η συνάδελφος βρίσκονταν στο νοσοκομείο με βαρύ εγκεφαλικό;

Η Διεύθυνση Ανατολικής Θεσ/νίκης, αντί να συμβάλει  στην επίλυση προβλημάτων σε ιδιαίτερες περιπτώσεις και καταστάσεις, προλαμβάνοντας με διακριτικότητα και ενσυναίσθηση, λειτουργεί με διοικητισμό, ΕΔΕ και αναλγησία μέσα σε ένα ζοφερό κλίμα αυταρχισμού, αυθαιρεσιών, τρόμου, όπως επιβεβαιωμένα αντιμετωπίζονται οι εκπαιδευτικοί στον αγώνα τους κατά της αξιολόγησης, ενώ αγνοούνται ακόμη και τα προβλήματα υγείας συναδέλφων και δίνονται οδηγίες περιορισμού ακόμη και αναρρωτικών αδειών. Η αυταρχική διοικητική αντίληψη, που αντιμετωπίζει τους εκπαιδευτικούς ως πειθήνια όργανα, το κλίμα φόβου, πιέσεων και συμμόρφωσης αποτελούν μέρος της εκπαιδευτικής πολιτικής του Υπουργείου, διοχετεύονται στην εκπαιδευτική ιεραρχία για να επιβάλλουν τη συναίνεση των εκπαιδευτικών στην αντιεκπαιδευτική πολιτική τους. 

Η εκπαιδευτική κοινότητα χρειάζεται στήριξη και ενίσχυση για να ανταποκριθεί στο σύνθετο και απαιτητικό της έργο, εκπαιδευτικοί και μαθητές χρειάζονται αλληλοσεβασμό, ελευθερία, δημοκρατικά δικαιώματα. Τα σχολεία οφείλουν να είναι χώροι αγωγής, γνώσης, χώροι με σαφή πλαίσια και όρους δημοκρατικής λειτουργίας, χώροι ηρεμίας, σεβασμού και ανοχής, όπου δικαιούμαστε να εργαζόμαστε με ασφάλεια και συνεργατικότητα, όμως, όταν όλα αυτά δεν είναι πλέον αυτονόητα αλλά βάλλονται, οφείλουμε να τα διεκδικήσουμε με την καθημερινή πράξη μας, συσπειρωμένοι γύρω από τους Συλλόγους Διδασκόντων και τα Σωματεία μας, προστατεύοντας ο ένας τον άλλον, η μία την άλλη.

Οι εκπαιδευτικοί των Δημόσιων Σχολείων είμαστε εργαζόμενοι, στηρίζουμε καθημερινά το δημόσιο σχολείο δουλεύοντας κάτω από αντίξοες συνθήκες και απαιτούμε σεβασμό και αξιοπρέπεια. Υπουργείο, Διευθύνσεις και διοίκηση να ασχοληθούν και να δώσουν λύσεις στα ουσιαστικά προβλήματα των σχολείων και να σταματήσουν τις διώξεις και απειλές κατά των εκπαιδευτικών. Να γίνουν αποδεκτά τα πάγια αιτήματα του κλάδου που αναβαθμίζουν το δημόσιο σχολείο και το ρόλο του εκπαιδευτικού. Το σχολείο ασφυκτιά και καταρρέει.  Δεν πρόκειται να σιωπήσουμε. Καλούμε σε συγκέντρωση τη Δευτέρα 16/3 στις 1.30μμ στη ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης και κηρύσσουμε μονόωρες και δίωρες στάσεις εργασίας 12μ. – 2μμ.   

                                                                                      Για το Δ.Σ.

                                            

                                    

                      Ο Πρόεδρος                                   Η Γραμματέας

                        Χρήστος Ζαγανίδης                             Σοφία Στεφανίδου